Yalnızlığı öğrendim…
Hem de öyle böyle değil…
Kalabalıkların ortasında, herkesin içinde,
gülümserken bile insanın ne kadar yalnız kalabildiğini öğrendim.

Konuşacak çok şeyin olup,
anlatacak kimse bulamamayı öğrendim…

Elimden gelenin yetmediği zamanları öğrendim.
Daha fazlasını yapmak isteyip,
yine de eksik kalmayı…
Çabaladıkça yorulmayı,
yoruldukça susmayı…
Ve en sonunda “yetemedim” demeyi öğrendim.

Bazen kendime baktım…
“Ben nerede eksik kaldım?” diye sordum.

Bazen iyi bir evlat olamadığımı düşündüm…
Bazen iyi bir eş…
Bazen iyi bir baba…

İnsan, en çok sevdiklerine karşı
yetersiz hissediyormuş…
En çok onların yanında susuyormuş…
En çok onların yanında kırılıyormuş…
Onu öğrendim.

Kendimde iyi bildiğim şeylerin,
verdiğim emeğin,
gösterdiğim sabrın…
bazı gözlerde hiçbir anlamı olmadığını gördüm.

Görülmemeyi öğrendim…
Anlaşılmamayı…
Anlatmamayı…

İnsan bazen konuşmaktan vazgeçiyor…
Çünkü anlatmak yoruyor,
anlaşılmamak daha çok yoruyor.

Ama en çok şunu öğrendim;
İnsan bazen kendine bile yetişemiyor…

Kendi beklentilerine,
kendi hayallerine,
kendi yüküne…

Ve en ağır yük…
başkalarının değil…
insanın kendi içinde taşıdığı oluyor.

En büyük kırgınlık…
başkalarına değil…
kendine oluyor.

Ve insan…
en çok kendine geç kalıyor.”